YokluÄŸun bir gece ayazı.. Üşüyorum ödünç ver bedenini.. Gecenin karanlığı örtmeden yüreÄŸimi.. Sen gel kapa gözlerimi.. YokluÄŸun bir anlam karmaÅŸası.. Åžimdi kelimeler kifayetsiz.. Sesli harfler eksik,sessiz harfler aÄŸlamaklı.. Cümleler kimsesiz,noktasız,virgülsüz.. Pragraflar yetim,kalemler kırık.. YokluÄŸun bir viran kent.. KoÅŸsam yüreÄŸinin caddelerin sokaklarında.. Ayağıma takılıyor taÅŸlar.. Sendeliyorum,düşüyorum Kente gözlerimden yaÄŸmur yağıyor.. Benden baÅŸka kimse ıslanmıyor.. Melekler hüzünbaz.. YokluÄŸun sensizliÄŸimde uyuttuÄŸum bir çocuk.. Masallara kanmayan,elma ÅŸekeriyle aldanmayan.. Boynu eÄŸik bir bebe yokluÄŸun Her gece kimseler görmeden Göğsümün sol çekmesinde emzirdiÄŸim.. BittiÄŸimi yazdı… Okudun mu? Duydun mu? Giderken bıraktığın can paramparça ceset ÅŸimdi.. Bir çıkmaz sokakta bırakmıştın hani.. Hani yollarımı çıkmaza baÄŸlamıştın.. Hani nefes borumu kesmiÅŸtin.. Niye bakıyorsun ardına.. Yooo sakın.. O gözlerindeki buÄŸu neyin nesi.. Ellerime dokunma.. YokluÄŸun sözlerinin kesikleriydi avuçlarımda.. Åžimdi ise kan.. Yoo sakın benim için,bizim için aÄŸlama… AÄŸlayacaksan; Masalımın mızıkçı kahramanı Katili olduÄŸun bir AÅŸk için AÄžLA… aÅŸk neydi…yalnız adam…aÅŸk sessizce dokunmak deÄŸil miydi?…aÅŸk neydi gözleri gülmeyi beceremeyen adam..aÅŸk çocuk yüreÄŸimin senden gitmesine izin vermek miydi.?..aÅŸk,gülüşlerimi karanlıklarında susturmak mıydı?… seni sevdim karanlık adam…kan kırmızı düşlerinde dahil,herÅŸeyini sevdim..kanayarak…isminin manasına önem vermeyerek..sadece seni sevdim..hayat bazen gizeminde savursada bizi hala geleceÄŸin yollarda bekliyorum seni,gitmiÅŸ gibi görünsemde…aslında ben senden hiç gitmedim.. içimdeki çocuÄŸu aÄŸlattın..üzdün…üşüttün…yine de kırgın deÄŸilim sana..hayat beni çoktan aldatmıştı zaten yalanlığıyla,sanal bahaneleriyle..o yüzden adıma üzülme yüreÄŸi kocaman adam.. Haydi git benden ÅŸimdi..içimi acıtarak..altı üstü bir sevda masalı yaÅŸamak isteÄŸiydi benimkisi..ben senin için yanlış bir öyküydüm belki,sense mızıkçı, yalancı kahraman….